سلامت و قواعد پیشرفت... (نقد و تحلیلی بر وضع موجود سیستم سلامت + پیشنهاد راه حل) پیشرفت در سلامت ، جزو مهمترین شاخصه های موفقیت و پیشرفت در جوامع مختلف است. بصورت کلی موضوع سلامت از دو وجه دارای اهمیت ویژه است:نخست "سیستم سلامت" ، که شامل مدیران، اعضاء و متخصصین این حوزه می شود (یعنی همان گردانندگان سیستم) ، و دوم "سلامت عمومی" ، که دربرگیرنده ی وضعیت افراد سالم و بیمار جامعه می باشد (که به عبارتی بازتاب و محصول تلاش های قسمت نخست است). هر کدام از این دو بخش دارای ابعاد و زیرمجموعه های بسیاری هستند که باید با درنظر گرفتن پتانسیل های موجود و شرایط بومی کشور به تمامی آنها با دقت و جدیت رسیدگی کرد. اما در این متن، سعی شده است با استناد و ارائه ی مختصری شواهد و دلایل، "به برخی از مهمترین عوامل رکود، پیچیدگی یا کاهش سرعت پیشرفت در نظام سلامت کشورمان" اشاره شده و در کنار طرح این ادعاها و اشکالات، راه حل هایی های نیز پیشنهاد شود. موضوعات مورد بحث در شش بند آورده شده اند: 1.بودجه سالانه ، اهمیت ها و اثرات آن2.عدالت در سیستم آموزشی3.مدیریت ها در حوزه ی سلامت4.بیمه ها،کیفیت خدمات و توزیع نیروهای متخصص5.موازی کاری و تداخلات امور تخصصی6.ارتباط با جهان سلامت 1.بودجه سالانه، اهمیت ها و اثرات آن: سلامت جامعه یکی از حساس ترین و مهمترین موضوعات برای تمامی حکومت ها و دولت هاست. از همین منظر تخصیص بودجه ی این بخش همواره باید مورد توجه جدی سیاست مداران قرار گیرد. در اینباره وزرای سلامت دوره های مختلف بارها نسبت به کمبود بودجه بخش سلامت به دولت ها تذکر یا هشدار داده اند. و این موضوع اهمیتی دارد که به وضوح قابل درک است و می تواند بر پیشرفت حوزه ی سلامت تاثیر مستقیم داشته باشد. در طرف دیگر موضوع

   دایره ی سلامت..   تاریخ و جهان به سرعت در حال تغییر و تحول است و لازمه ی پیشرفت، آنست که از میان تغییرات، مثبت ها را شناخته و با آن ها هم آهنگ شویم. در این بین جهان سلامت نیز دستخوش تغییرات مهمی شده است. روزی نیست که اخبار و مطالعات جدیدی در این حوزه منتشر نشود. و گاه برخی از آن ها نگرش های بنیادی ما را نیز متحول می کنند.   یکی از مهمترین تغییرات دنیای مدرن در پزشکی و سلامت، جابجایی جایگاه پزشک و بیمار است! در طول تاریخ، از زمان پیشدادیان که جمشید مردم را دسته بندی می کرد و طبیبان را در گروهی مجزا قرار می داد(1)، یا در زمان شیخ الرئیس ابن سینا که چشم جهانیان به دستان و علم این حکیم ایرانی بود، و تا همین دوران معاصر، جایگاه پزشک در مرکزیت دایره ای بود که بیمار و مردمان گرد آن می چرخیدند. و گاه برای رسیدن به طبیب ساعت ها، روزها، ماه ها و حتی سال ها باید صبر یا طی مسیر می کردند تا برای درمان پیش پا افتاده ترین بیماری های امروزی نیز به خدمت وی برسند. این جایگاه و مرکزیت علاوه بر محدودیت تعداد طبیبان، عمدتا به این دلیل بوده که طبیب تمام آنچه نیاز یک بیمار بوده، از ارزیابی و تشخیص گرفته - تا پانسمان و آماده کردن دارو - و درمان بیماری را خود به تنهایی باید فرا می گرفت، می دانست و انجام می داد. پس به حق و شایسته بود که اینچنین طبیبی مرکز و محل توجه نیز باشد.   اما امروزه شرایط و قواعد دیگری حاکم شده و تعاریف مدرن از بیماری و سلامت نیز متفاوت از گذشته شده اند. و حتی اگر پزشک بخواهد به سبک طبیبان قدیم عمل کند ممکن است بازخواست شود و قوانین سد راه وی شوند.چرا که امروز پزشکی، و علوم و فنون آن در دستان یک شخص نیست!بخشی از آن در دست رادیولوژیست، بخش دیگر در آزما